مسیر

احساس وظیفه در تبلیغ

احساس وظیفه در تبلیغ
کسی که به توفیق خداوند و رحمت و موهبت او به عرصه تبلیغ دین سوق داده شده، باید قلباً برای تبلیغ دین خدا و نجات مردم از خطرات احساس وظیفه کند. اگر انسان چنین حسّ مسئولیتی نداشته باشد، به تبلیغ دلگرم نخواهد بود؛ یعنی هر زمان حالش را داشت، به تبلیغ می‌رود و اگر حال نداشت، نمی‌رود. 
مبلّغ باید این حس را داشته باشد که در زمان نرفتن به تبلیغ، امت خدا در جای‌جای زمین در معرض هجوم فساد جهانی و وسوسه‌ها و سفسطه‌های شیاطین به حال خود رها می‌شوند؛ درحالی‌که او به وظیفه‌اش عمل نکرده و امت را در دست دشمن رها نموده است؛ دشمنی که به فرموده قرآن مجید، با لشکر پیاده و سواره به جنگ با دین خدا آمده‌ است. 
مبلّغ باید در نظر بگیرد «فَذَکِّرْ»، امر واجب است و آیه «فَإِنَّ الذِّکرى‏ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنینَ»،  ویژه پیغمبر اکرم ص نیست؛ بلکه این امر، تمام کسانی را دربرمی‌گیرد که در مسیر نبوت و امامت درس خوانده‌اند و لباس پوشیده‌اند.
مبلّغ باید طبق روایتِ «إِذَا ظَهَرَتِ اَلْبِدَعُ فِی أُمَّتِی فَلْیظْهِرِ اَلْعَالِمُ عِلْمَهُ فَمَنْ لَمْ یفْعَلْ فَعَلَیهِ لَعْنَه اَللَّهِ»،  به مسئولیت دینی خود عمل کند؛ وگرنه نفرین مستجاب پیغمبر اکرم ص او را دربر می‌گیرد.

کتاب پله های منبر ص ۲۱

موضوع مناسبت: