مسیر

فلسفه وسعت رزق و روزی

مصلحت بندگان 
خداوند بر پایه مصلحت بندگان، روزی آنان را مقدر نموده، آنان را از مواهب و نعمت‌های خود بهره‌مند کرده و به هر کس به اندازه ظرفیتش روزی داده است: 
«وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الأَرْضِ وَلَكِنْ يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَا يَشَاءُ إِنَّهُ بِعِبَادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ»:  «و اگر خدا روزى را بر بندگانش فراخ گرداند، مسلماً در زمین سر به عصیان بر مى‌دارند؛ لیکن آنچه را بخواهد، به اندازه‏‌اى [که مصلحت است] فرو مى‏‌فرستد؛ به راستى که او به [حال] بندگانش آگاه بیناست».
در حدیثی از پیامبر اسلام ص آمده است که خداوند می‌فرماید:
 «بعضی از بندگان من طوری هستند که چیزی جز بیماری به صلاح‌شان نیست؛ به نحوی که اگر آنان را سلامت دهم، فاسد خواهند شد و برخی از بندگان من هستند که چیزی جز صحت به صلاحشان نیست که اگر بیمارشان کنم، بیماری آنان را به فساد خواهد کشانید و برخی از بندگان من هستند که جز بی‌نیازی چیزی به صلاحشان نیست که اگر فقیرشان سازم، فقر آنان را تباه می‌سازد و برخی از بندگانم جز فقر چیزی به صلاحشان نیست که اگر آنان را بی‌نیاز سازم، بی‌نیازی فاسدشان سازد و این است که با آگاهی از وضع دل‌های بندگانم، امور آنان را تدبیر می‌کنم».

منبع : کتاب ره توشه رمضان ۱۳۹۸ صفحه ۶۶ و ۶۷

موضوع مناسبت: